شصت و چهار ثانیه. همین برای ماتیاس گالارزا کافی بود تا موشکی از ۲۵ یاردی کنار دروازه ترکیه بکوبد و سریع‌ترین گل تورنمنت را ثبت کند، و به نوعی این آرام‌ترین لحظه شب پاراگوئه بود. چون کمی پیش از پایان نیمه اول میگل آلمیرون اخراج شد و پاراگوئه را گذاشت تا برتری یک‌گله را با ده نفر برای چهل و پنج دقیقه به‌اضافه وقت اضافه حفظ کند، و آن‌ها این کار را با آرامش تیمی انجام دادند که به‌سادگی از وحشت کردن سر باز زد.

ترکیه در این میان یکی از تماشایی‌ترین شکست‌هایی را رقم زد که تا به حال خواهید دید. فشار آوردند، سانتر زدند، شوت زدند، و شوت زدند، و باز شوت زدند. در طول دو بازی ۶۲ تلاش روی هم انباشتند و در مجموع هیچ گلی نزدند، بیشترین شوت بدون گل در دو بازی متوالی در تاریخ این رقابت‌ها. این بدشانسی نیست. این مشکل گل‌زنی چنان عمیقی است که سزاوار مستند مخصوص خودش است.

تیم وینچنزو مونتلا حذف شد، با دو شکست پیاپی کنار رفت، و بی‌رحمی ماجرا اینجاست که آن‌ها حتی بد هم نبودند، فقط به گل آلرژی داشتند. پاراگوئه، یک نفر کم و یک گل جلو، چنان دفاع کرد که انگار جانش بسته به آن بود و با پیروزی‌ای به‌یادماندنی از زمین بیرون می‌رود. گاهی فوتبال شجاعان را پاداش می‌دهد. گاهی فقط تیمی را پاداش می‌دهد که توپ را در تور جای داد.