برخی بردهای چهار بر صفر بهمن های شلخته اند؛ این یکی اما یک ارائه بود. دایچی کامادا در دقیقه چهارم گل زد، که شیوه فوتبال برای گفتن این است که فیلمنامه از پیش چاپ شده بود، و ژاپن هشتاد و شش دقیقه بعدی را با تلفظ بی نقص ان را با صدای بلند خواند. حساب شده بود، صبور بود، و واقعا لذت بخش بود که تیمی را ببینی نقشه ای را اجرا کند نه اینکه تصادفی درون ان بیفتد.

ایاسه اوئدا کاری را کرد که هر مهاجمی ظاهرا بابتش پول می گیرد و تقریبا هرگز انجامش نمی دهد: موقعیت هایش را دفن کرد، دو بار، یک دبل تمیز در دقایق 31 و 83 که بعدازظهر را مانند گیومه قاب گرفت. جونیا ایتو در دقیقه 69 افزود تا ریتم را صادق نگه دارد. چهار لحظه متفاوت، چهار اتمام تمیز، صفر نمایش. سرگرمی همیشه درباره اشوب نیست. گاهی درباره تماشای شایستگی با صدای کامل است.

اگر به امید یک تریلر پراضطراب پای صفحه نشستی، این مسابقه تو نبود، و این تنها ایراد کارنامه است. رقابت به عنوان رقابت حوالی نیم ساعت تمام شد. اما به عنوان نمایش تیمی که در فوتبال بسیار بسیار خوب است، نمره اش را شایسته است. یک کلاس استادی هنوز درسی است که ارزش حضور دارد، حتی وقتی از پیش می دانی چه کسی صدر ازمون است.