دو ساعت تمام، این یک فوتبال حذفیِ سفت و سخت، صادقانه و محتاطانه بود، با ترمز دستیِ تا آخر کشیده. هرچه بازی جلوتر رفت، موقعیت‌های بهتر را کلمبیا ساخت و بهترینشان نصیب خامینتون کامپاز شد؛ او از اشتباه گرانیت ژاکا استفاده کرد، تنها به دروازه رسید و توپ را به بالای دروازه کوبید. موقعیت‌ها آمدند و رفتند، اما گل‌ها نه.

بازی سرانجام در ضربات پنالتی جان گرفت. کلمبیا دو بار از دست داد، با دیوینسون سانچز و کوچو هرناندز، مانوئل آکانجی هم برای سوئیس از دست داد تا تنش را تحمل‌ناپذیر نگه دارد، و گرگور کوبل مهارِ سرنوشت‌سازی انجام داد پیش از آنکه روبن وارگاس ضربه‌ی برنده را به تور بغلتاند. چهار بر سه، و سوئیس صعود کرد.

بگذارید صادق باشیم، فوتبالِ پیش از پنالتی‌ها هیچ جایزه‌ای نمی‌برد. اما پنالتی‌ها تئاتری از آنِ خود دارند که هیچ بازیِ باز نمی‌تواند آن را تقلید کند، و این یکی اضطراب، از دست دادن و یک دروازه‌بانِ قهرمان به ارمغان آورد. آن دو ساعت طاقت‌فرسا بود، ده دقیقه‌ی پایانی نفس‌گیر.