این یک کلاسیک فوری در تورنتو بود. ایوان پریسیچ کرواتیا را در دقیقه 53 پیش برد، کریستیانو رونالدو در دقیقه 68 از ضربه پنالتی تساوی را حاصل کرد، و در اعماق وقت اضافه گونسالو رامس برخاست تا پاسی از رافائیل لئائو را فراتر از دومینیک لیواکوویچ رسانده به پیروزی در دقیقه 94 شود. پرتغال به دور 16 پیش رفت تا با اسپانیا روبرو شود، و همه چیز در نزدیک ترین حاشیه ها تعیین شد.

شوخی این است که پرتغال کاملا مسلط نبود. آنها بر روی یک پنالتی بسیار سخاوتمندانه سوار شدند، دوره های طولانی فشار کرواتیایی را تاب آوردند، و نیاز داشتند VAR پنالتی دیر کرواتیایی را برای آفسایید حاشیه ای فسخ کند تا پیش از آن که رامس ضربه نهایی را وارد کند. این زشت، آشفته و هیجان انگیز بود، و قهرمانان عادت دارند این شب ها را به طور دقیق برنده شوند. رویکرد رونالدو به پنالتی تقریبا تئاتری بود، پایان او یخی بود.

آن را به درستی قاب بندی کنید و این رونالدو علیه مودریچ بود، دو آیکون چهل ساله در آنچه تقریبا مطمئنا آخرین جام جهانی آنها است، ضربات میراث را تبدیل می کردند. تورنمنت مودریچ با درد وقت اضافه پایان می یابد، رونالدو به رویارویی هیجان انگیزی در 16 علیه اسپانیا ادامه می دهد. وحشیانه برای یک افسانه، تعویق برای دیگری.