پرتغال سریع شروع کرد، ژوآئو نِوِش در کمتر از شش دقیقه آنها را پیش انداخت و مدتی همه‌چیز عادی به نظر می‌رسید. سپس جمهوری دموکراتیک کنگو، که برای نخستین بار از سال ۱۹۷۴ به جام جهانی بازگشته بود، تصمیم گرفت تاریخ از آنِ خودش است که بنویسد. یوان ویسا در وقت اضافه نیمه نخست به ثمر رساند تا نخستین گل تاریخ و نخستین امتیاز تاریخ این کشور در جام جهانی رقم بخورد، و سپس در نیمه دومی پر از فشار پرتغال که هرگز به‌طور کامل از هم نگسیخت، مقاومت کرد.

تیتر اصلی، البته، کریستیانو رونالدو است. او در ۴۱ سالگی به مسن‌ترین بازیکن خط حمله و میانه تاریخ تبدیل شد که بازی جام جهانی را به‌عنوان فیکس آغاز می‌کند، که واقعاً قابل توجه است، و سپس شب را با از دست دادن دو موقعیت بزرگ و کشاندن دوره بدون گلش در تورنمنت‌های بزرگ به ده بازی گذراند. بدن هنوز سرجایش است. اما گلزنی به پیام‌گیر صوتی رفته است. تیم روبرتو مارتینز ناامید و بی‌رمق به نظر می‌رسید، و جمهوری دموکراتیک کنگو حق هر قطره از جشن خود را داشت.