این معادل فوتبالی یک جلسه طولانی بود که میتوانست یک ایمیل باشد. پاناما با انرژی و نیت خوب آمد، کرواسی با یک لحظه کیفیت آمد، و تابلوی امتیاز تیمی را پاداش داد که یادش بود شوت بزند.

آنته بودیمیر در دقیقه پنجاه و چهارم طلسم را شکست، که کار محبتآمیزی بود چون نیمه اول صبر همه و باتری تلفنشان را امتحان میکرد. بعد از آن بازی به ریتم راحت تیمی که از برتری دفاع میکند و تیمی که به همان دیوار میخورد فرو رفت.

نه کارت قرمز، نه درام وار، نه آشوب. فقط یک برد تمیز و حرفهای یک بر صفر که بیطرفها تا صبحانه فراموشش میکنند و نیمکت کرواسی با خوشحالی آن را میبرد. محترمانه. تماشایی. فراموششدنی.