این بازی همان کاری را کرد که هر بیطرفی پنهانی آرزویش را دارد: زود به تو دروغ گفت و بعد تو را وادار به توجه کرد. فین سرمن در دقیقه پانزدهم روی یک کرنر بالا میپرد، نیوزیلند یک بر صفر پیش میافتد، و برای چهل و پنج دقیقه داستان خودش را به عنوان شب یک ضعیفتر شجاع مینویسد. سپس نیمه میرسد و مصر مثل تیمی کاملا متفاوت وارد زمین میشود. نیمه اول و نیمه دوم مثل دو بازی جداگانه احساس میشوند، و هر دو نیمه واقعا لذتبخشاند، چیزی که بیشتر نتایج یک بر سه قولش را نمیدهند.

ضربه سر مصطفی زیکو در دقیقه پنجاه و هشتم لحظهای است که بازگشت ضربان خود را پیدا میکند، یک تساوی قدرتمند که مصر را به برابری میکشاند و تماشاگران را به بازی بازمیگرداند. سپس محمد صلاح مثل کسی که برنامه بازیها را مرور کرده و دور این یکی خط کشیده ظاهر میشود: یک پایان آرام در دقیقه شصت و هفتم پس از یک ترکیب با زیکو، و به دنبال آن یک کرنر دقیق در دقیقه هشتاد و دوم که ترزگه با سر آن را به ثمر میرساند. گل و پاس گل، بدون نمایش، تماما کلاس. این تفاوت میان تیمی است که امید دارد و تیمی که تصمیم میگیرد.

به عنوان سرگرمی، این یک شب قدرتمند است. نه کارت قرمزی، نه ملودرام وی ای آری، نه توقف بیست دقیقهای در حالی که سه داور به یک صفحه چشم میدوزند. فقط یک پیشتازی زودهنگام، یک بازگشت واقعی، یک ستاره در اوج، و چهار گل در طول این چرخش. تنها بازنده کسی بود که در نیمه خاموشش کرد، و راستش، تقصیر خودش است.