این بازی کارش را کرد و فراتر از آن رفت، به‌ویژه با تمام‌کردن تمام درام پیش از آنکه بیشتر تماشاگران تنقلاتشان را باز کنند. برایان بروبی در هفده دقیقه دو گل زد، چهارمین دبل سریع تاریخ جام جهانی، و در همان لحظه ارزش سرگرمی پیشاپیش نقد شده بود. دو گل، دو پایان‌بندی، صفر تعلیق باقی‌مانده: آغازی سخاوتمندانه که بی‌سروصدا بقیه بعدازظهر را گرو گذاشت.

نیمه دوم برای لحظه‌ای تهدید کرد که یک بازی واقعی شود، سپس فرو ریخت. کودی خاکپو در هفت دقیقه پس از استراحت دو گل از آن خود زد، که تلویزیون کارآمد و درامی افتضاح است، چون ۴-۰ هیچ سوالی نمی‌پرسد، فقط کاغذبازی را پر می‌کند. گل افتخار آنتونی النگا به نتیجه نبض داد و به بی‌طرف‌ها چیزی برای تشویق، پیش از آنکه گل پنجم دیرهنگام کریسنسیو سامرویل یک شکست سنگین را به یک تشریفات با روبان تبدیل کند.

به‌عنوان یک نمایش، نمره‌دادن به آن عجیب است: در موج‌ها به‌طور بی‌وقفه تماشایی، اما تا دقیقه بیستم کاملاً تمام‌شده. برای عدم‌قطعیت آمدی و یک خلاصه گرفتی، که به همان اندازه سرگرم‌کننده است که فینال آتش‌بازی پیش از آغاز واقعی نمایش سرگرم‌کننده است. گل‌های زیبا، کیفیت واقعی، هیچ تنشی نیست. هلند بالاخره تورنمنت خود را یافت؛ اما خود رقابت تا حد زیادی ناپدید شد.