گوش کن، بازی. تو یک وظیفه داشتی: اجرای نمایش بزرگ افتتاحیه بزرگ‌ترین جام جهانی تاریخ، ۴۸ تیم، سه کشور میزبان، تمام کره زمین تماشاچی. و اولین حرکتت این بود که یک دروازه‌بان آفریقای جنوبی در دقیقه نهم توسط مهاجمی که تازه یک توپ آزاد را از روی دست دادن مقابل دروازه برداشته بود، از بین پاهایش گلوله خورد. خولیان کینیونس با شوت آذرخش یا لحظه نبوغ رونوئن ویلیامز را شکست نداد. از بین پاهایش رد شد. نات‌مگ. در جام جهانی. دقیقه نه. تو فوری لحن را تعیین کردی، و آن لحن «آشوب سازمان‌یافته با طعم دردسر» بود.

سپس آفریقای جنوبی، که یک گل عقب بود و در برابر بلندترین صدای ورزشگاه قاره بازی می‌کرد، تصمیم گرفت استراتژی درست جمع‌آوری کارت قرمز مثل کالای محدود است. یایا سیتوله در دقیقه ۵۰ برای خراب‌کردن یک ضد حمله اخراج شد، و بعد، انگار از قربانی همتیمی الهام گرفته بود، تمبا زوان در دقیقه ۸۴ دنبالش رفت و بافانا بافانا را با نه نفر تنها گذاشت. نه. قبل از کارت‌های قرمز با پنج مدافع بازی می‌کردند که اصلاً از خط میانه می‌خواستند مساحت یک کشور کوچک را بپوشانند. بعد از اخراج‌ها، آن نقشه یک انتزاع فلسفی شد. مکزیک ده بازیکن میدانی در برابر هفت داشت. نبرد تاکتیکی در آن لحظه تمام شده بود؛ بازی به یک جلسه تهاجمی نگه‌داری توپ تبدیل شد.

مکزیک، باید اعتراف کرد، از مزیت عددی کاملاً هدر ندادند، و رائول خیمنز در دقیقه ۶۷ از یک سانتر رابرتو آلواردو با ضربه سر گل زد، اولین گل جام جهانی‌اش در چهارمین تلاشش در تورنمنت. این واقعاً تکان‌دهنده بود. بعد سزار مونتس، مدافع میانی خود مکزیک، تصمیم گرفت در دقیقه ۹۲ کارت قرمز هم بگیرد برای اینکه فرصت گل‌زنی از یک تیم نه نفره را که به زور تهدید می‌کرد، از بین برد. سه کارت قرمز. نتیجه نهایی ۲-۰. تو یک بازی فوتبال نبودی، تو برنامه کاردیوی داور بودی.