جود بلینگام در نود و هشت ثانیه دو بار گلزنی کرد و بیش از هشتاد هزار نفر را به سکوت واداشت، و این تازه پرده اول بود. مکزیک پیش از استراحت با خولیان کینیونس پاسخ داد، هری کین یک پنالتی را به داخل دروازه هل داد، رائول خیمنس از روی نقطه جواب داد، و توقف بازی به خاطر رعد و برق نه تنها هیجان را فرو ننشاند بلکه به نوعی به آن دامن زد.

سپس انگلستان درست پیش از دقیقه شصت یارل کوانسا را با کارت قرمز از دست داد و مجبور شد تمام نیمه دوم را با ده نفر در خصمانه‌ترین ورزشگاه فوتبال جهان دوام بیاورد. آن‌ها موفق شدند، آن هم به‌سختی، بر پشتوانه ششمین گل کین در این تورنمنت، گلی که او را در فهرست گلزنان تاریخ جام جهانی با گرد مولر هم‌ردیف کرد، و به یاری دروازه‌بانی‌ای که به یاد خواهد ماند.

از نظر سرگرمی محض، این تا اینجا بهترین بازی تورنمنت بود. بازگشت‌ها، پنالتی‌ها، یک اخراج، تماشاگرانی خروشان و تاریخی که در دو سوی زمین رقم خورد. مکزیک باخت، اما هر کسی که این بازی را تماشا کرد، برنده بود.