شصت ثانیه. اسکاتلند در بوستن همین‌قدر رؤیای جام جهانی را دست‌نخورده نگه داشت، پیش از آنکه مراکش دست به کهن‌ترین سنت اسکاتلندی موجود ببرد و چراغ‌ها را خاموش کند. گل در دقیقه نخست در هر بازی مشتی بر شکم است، اما مقابل اسکاتلند مانند دنباله‌ای فرود می‌آید که هیچ‌کس نخواسته بود، چون هر کسی که تارتان بر تن دارد این فیلم را دیده و باز هم بلیت خریده است.

به انصاف باید گفت اسکاتلند فرو نپاشید. نفس‌زنان دویدند، فشار آوردند، کرنر گرفتند، هر کاری کردند جز آن یک کار که جواب می‌دهد، یعنی فرستادن توپ به درون تور. مراکش در عین حال با آرامشی که نزدیک به توهین بود دفاع کرد، فشار را جذب کرد و طوری ضدحمله زد که انگار کار بهتری دارد. این تیمی بود که یک بازی را مدیریت می‌کرد، و تیمی که سوگ خودش را مدیریت می‌کرد.

داستان واقعی اینجا مراکش است، تیمی به‌راستی عالی که از سوت آغاز شب را در کنترل داشت و به‌سختی عرق ریخت. اما تصویری که می‌ماند جایگاه میهمان است، که مدت‌ها پس از قطعی‌شدن نتیجه با تمام توان آواز می‌خواند، چون هواداری اسکاتلند کمتر یک سرگرمی است و بیشتر مجازاتی که با لبخند تحمل می‌شود.