دایزن مائدا در دقیقه ۵۶ یک لحظه واقعی به ما داد، از آن گل‌هایی که یک ورزشگاه را بیدار می‌کند، و شش دقیقه باشکوه دالاس فکر کرد که دارد یک نبرد را تماشا می‌کند. سپس آنتونی الانگا در دقیقه ۶۲ پاسخ داد، تابلوی نتایج متعادل شد و هر دو تیم با آرامش به یاد آوردند که از پیش صعود کرده‌اند.

از آن پس بازی در راحت‌ترین تساوی تورنمنت آرام گرفت، دو طرف که به جای دنبال کردن بردی که هیچ‌کس به آن نیازی نداشت، پاها و غرورشان را حفظ کردند. شدت بازی فرو نریخت، فقط به آرامی دراز کشید تا چرتی بزند. می‌شد حس کرد که هر دو نیمکت دارند حساب می‌کنند و از پاسخش خوششان می‌آید.

فوتبال بدی نبود، فوتبال بدون ریسک بود، از آن نوعی که با یک چشم تماشا می‌کنی در حالی که گروه‌های دیگر را زیر نظر داری. دو گل تمیز از دو مهاجم عالی، پیچیده در چهل دقیقه احترام متقابل. پیش‌غذای خوبی بود، فقط وانمود نکن که غذای اصلی بود.