نیوزیلند وارد لس‌آنجلس شد، با ایلایجا جاست دو گل زد و باز هم تنها با یک امتیاز بیرون رفت؛ این در فوتبال یعنی امتحان را بی‌نقص بدهی و بعد روی جلد اسم اشتباه را امضا کنی. کریس وود تمام شب جناح‌ها را به ستوه آورد، هر دو گل را مثل کسی که دفترچهٔ خط دفاعی را خوانده ساخت، و باز هم آل‌وایتس نتوانست برتری‌ای را که دو بار به دست آورده بود حفظ کند. این بازی را نمی‌بازی، اما با تمام وجود از بردنش سر باز می‌زنی.

ایران در این میان، حاضر نشد یک پاورقی باشد. رامین رضاییان پس از سریع‌ترین واکنش به یک شوت مهارشده، گل تساوی نخست را هل داد، و محمد محبی سانتر رضاییان را با ضربهٔ سر از تیر دور وارد دروازه کرد تا گل دوم به ثمر برسد. برخی از این بازیکنان از فوریه، پس از تعلیق لیگ داخلی‌شان، در سطح باشگاهی توپ رسمی نزده بودند، و باز هم پاها و لجاجت لازم را پیدا کردند تا این بازی را دو بار از دل مرگ بیرون بکشند. این شانس نیست. این یک‌دندگی با گذرنامه است.

نتیجهٔ نهایی، گروه G است که هر چهار تیم روی تنها یک امتیاز ایستاده‌اند؛ یعنی این بازیِ تمام، جدول را دقیقاً به اندازهٔ هیچ جلو برد و در عین حال همهٔ تماشاگران را سرگرم کرد. یک پارادوکس بی‌نقص جام جهانی: هیجان‌انگیز، دراماتیک، دروازه به دروازه، و کاملاً بی‌نتیجه. برای یک برنده آمدی و با یک حال‌وهوا رفتی.