آلمان همه چیز را انجام داد به جز تنها چیزی که اهمیت دارد: امتیاز کافی. آنها پاراگوئه را با بیست و یک شوت در مقابل هفت، کنترل توپ و رفتن به دوره اول با یک گل عقب مانده پس از اینکه خولیو انسیسو لا آلبیروخا را با سر به جلو برد در دقیقه 42. کای هاورتز آنها را هشت دقیقه بعد از شروع مجدد برابر کرد، یک گل از کنار میدان توسط VAR برای خطا روی دروازه بان لغو شد، و از آنجا تنها یک دیوار پیراهن سفید شد که سادگی نمی خواست.

از طریق زمان اضافی 1-1 ماند، آلمان فشار و پاراگوئه دفاع کرد گویی زندگی شان از آن بستگی دارد، تا اینکه به قرعه کشی که هیچ کس در فوتبال آلمان نمی خواهد وارد شود: ضربات پنالتی. و اشباح بیرون آمدند. اورلاندو گیل به دیوار تبدیل شد، از هاورتز و نیک ولتماد نجات دادند، و حتی مانوئل نویر که تونیا سنابریا را متوقف کرد نتوانست آنها را نجات دهد هنگامی که جاناتان تا از دست داد و خوسه کانال آرام قاتل را برای یک سری 4-3 دفن کرد.

پاراگوئه در یکصد هشتمی نهایی است، جایی که برنده فرانسه در مقابل سوئد منتظر است، و آلمان در هواپیمایی به خانه از یک تورنمنت که آماری حاکم شد و احساسی فروپاشی. تسلط بدون تکمیل هیچ معنی ندارد و یک سری ضربات پنالتی آلمانی اکنون کمتر یک مسابقه از یک امتیاز رعب و وحشت با یک فصل جدید هر چند سال است.