فرانسه در چیزی که مثل تمام بعدازظهر به نظر می‌رسید توپ را در اختیار داشت و تقریبا هیچ کاری با آن نکرد. پاراگوئه در گرمای فیلادلفیا خط دفاعی پنج‌نفره‌ای مستقر کرد و آبی‌ها را به چالش کشید که زیرک باشند، و برای هفتاد دقیقه فرانسه بیشتر به صبوری بسنده کرد، که واژه‌ای سخاوتمندانه برای درجا زدن است.

گشایش، به‌ناچار، از روی نقطه آمد. دزیره دوئه خطا را از دیگو گومز گرفت، وی‌ای‌آر به نقطه اشاره کرد و کیلیان امباپه دروازه‌بان را به سمت اشتباه فرستاد تا همه را از وقت اضافه معاف کند. این نوزدهمین گل جام جهانی او بود و او را با هفت گل در این تورنمنت با لیونل مسی هم‌ردیف کرد، تیتری که خودِ بازی هرگز نزدیک به سزاوارِ آن نشد.

حق را باید ادا کرد، نقشه بازی پاراگوئه نزدیک بود جواب بدهد، و دیواری که فرانسه را در جریان بازی روی صفر نگه می‌دارد شایسته یک تعظیم است. اما به‌عنوان نود دقیقه سرگرمی، این یک پنچریِ آهسته بود که تنها با همان یک لحظه‌ای نجات یافت که داور دست در جیبش برد.