اسپانیا و پرتغال نود دقیقه یکدیگر را خنثی کردند، همان‌طور که فقط دو تیمی که بیش از حد همدیگر را می‌شناسند از پسش برمی‌آیند. بازی‌ای فشرده و تاکتیکی، کم‌موقعیت و پرتنش؛ از آن دربی‌هایی که در حالی که در دلت التماس یک گل را داری، دوباره قدر دفاع کردن را می‌فهمی.

لوئیس د لا فوئنته آن را از روی نیمکت برد. فران تورس و میکل مرینو به‌عنوان تعویضی وارد شدند و در دقیقه نود و یکم تورس توپ را داخل محوطه فرستاد تا مرینو در تیر نزدیک آن را به گل تبدیل کند. یک لحظه کیفیت از دو جفت پای سرحال، بازی‌ای را که به نظر می‌رسید به وقت اضافه می‌رود، تعیین تکلیف کرد.

داستان فرعی، وزنی فراتر از نتیجه به آن داد. این بازی به آخرین حضور کریستیانو رونالدو در جام جهانی شبیه بود و او صحنه را با شکست از یک ضربه ناگهانی در اواخر بازی ترک می‌کند. به‌عنوان یک نمایش، بیشتر شبیه آتشی بود که آرام می‌گیرد تا آتش‌بازی، اما پایانش ارزش انتظار را داشت.