این بازی مثل یک فیلم پرفروش شروع شد و مثل یک نسخه‌ی نمایشی فنی تمام شد. لامین یامال در دقیقه‌ی ده نخستین گل دوران حرفه‌ای خود در جام جهانی را با چرخش به ثمر می‌رساند، میکل اویارسابال در سه دقیقه با یک دوگل پاسخ می‌دهد، و ناگهان آتلانتا شاهد یک کلاس درس گلزنی است. سرگرمی ناب، برای حدود یک ربع ساعت.

سپس بازی همان کاری را کرد که بازی‌های چهار بر صفر می‌کنند: از یک نبرد بودن دست کشید و به نمایشگاه مالکیت توپ بدل شد. اسپانیا توپ را چنان چرخاند که گویی دقیقه‌ای پول می‌گرفت، و نیمه‌ی دوم دقیقاً یک گل ارائه داد، آن هم به خودی و از ساق اشتباه. به‌عنوان نمایش در دقیقه‌ی بیست‌وچهار به اوج رسید و باقی شب را با اینرسی سر کرد.

حق را باید ادا کرد، کیفیت کار با توپ واقعاً تماشایی بود. اما یک بازی بزرگ به دو تیم نیاز دارد که ضربه بزنند، و این یک طرف بود که در خلأ مشت می‌زد در حالی که طرف دیگر کار پایش را تحسین می‌کرد. تماشایی، جابه‌جا زیبا، اما تعلیق پیش از پخش پرتقال‌ها سالن را ترک کرده بود.