اسپانیا، قهرمان اروپا، بیست و هفت شوت مقابل کیپ‌ورد، تازه‌وارد جام جهانی، ثبت کرد و دقیقاً هیچ‌کدام را به گل تبدیل نکرد، که این بیش از آنکه یک بازی فوتبال باشد، نمایشی زنده از چگونگی باختن یک نبرد بالش در برابر یک دیوار آجری است. هفت شوت در چارچوب، تلاش فران تورس روی تیرک، اویارثابال و لاپورت بارها و بارها متوقف شدند و در پایان تابلوی نتایج صفر بر صفر را نشان می‌داد. لاروخا همه کاری کرد جز همان یک کاری که این ورزش به نامش خوانده می‌شود.

بر سر راه ووزینیا ایستاده بود، دروازه‌بانی چهل ساله که بهترین شب زندگی‌اش را سپری می‌کرد و اعضای بدن و غرورش را به سمت هرچه اسپانیا می‌فرستاد، پرتاب می‌کرد. کیپ‌ورد، کشوری با اندکی بیش از پانصد هزار نفر جمعیت، اتوبوس را پارک کرد، سد کرد و در برابر یکی از گران‌قیمت‌ترین ترکیب‌های اصلی روی کره زمین دوام آورد و با امتیازی بیرون رفت که در جزایر برای یک نسل درباره‌اش صحبت خواهد شد.

برای اسپانیا این همان داستان عبرت‌آموزی است که هر مدعی وانمود می‌کند هرگز برایش پیش نخواهد آمد. کنترل کامل، قلمرو کامل، مالکیت کامل و ناتوانی کامل در تبدیل هیچ‌یک از آن‌ها به تنها عددی که شمرده می‌شود. می‌توانی یک بازی را تا مرز فراموشی زیر سلطه بگیری و باز هم چیزی به دست نیاوری، اگر توپ از عبور از خط سر باز زند.