استادیوم هارد راک در میامی گاردنز داغ بود، شاخص گرما بیش از 100 درجه بود، و نروژ ساعت اول را مثل تیمی استفاده کرد که 28 سال برای آن منتظر بود، زیرا آنها بودند. اندریاس شیلدرورپ از سمت چپ برید و یک پاس متقاطع را از میله خم کرد و داخل، و ناگهان نامزدهای قهرمانی به یک شنبه کاملا متفاوت نگاه می کردند. انگلیس، به سنت، مثل تیمی به نظر می رسید که فیلم نامه را خوانده و از رد کردن بخش خوب خودداری کرده بود، در معرض درام تعریق می کرد به جای اینکه فقط گل بزند.

سپس جود بلینگهم آمد، البته. در اضافه وقت نیمه اول، آنتونی گوردن یک پاس را از داخل لغزاند، بلینگهم آن را به پای چپ خود تغییر داد و آن را در گوشه پایین با آرامی مردی قرار داد که این کار را جلوی جمعیت بسیار بزرگتر انجام داده بود. 1-1 در فاصله، و 1-1 سرسختانه تا 90. نروژ حتی فکر می کرد برنده را دارد وقتی توربیورن هیجم یک ریباند جمع کرد، و برای چند ثانیه یک شکست بزرگی در حال اتفاق بود. وار ایده های دیگری داشت.

زمان تمدید در آن گرما کمتر یک بازی فوتبال و بیشتر یک آزمایش برای اینکه چه کسی آخرین بار بیهوش می شود، و انگلیس یک نفس دوم در لحظه ای که نروژ از آنها تمام شد پیدا کرد. اریلینگ هالند، برای اولین بار در کل بطولت از لیست گل زنندگان دور نگه داشته شد پس از اینکه خود را تا 7 در 4 بازی قبلی خود بدرفتاری کرد، دیر شب جایگزین شد و ناچار به تماشا. بلینگهم آنچه را که شروع کرده بود تکمیل کرد، دومین گل خود را به درون کاسه فرو برد و براسی را تکمیل کرد و آن را 2-1 بعد از زمان تمدید حل کرد. انگلیس به جلو رفت تا با آرژانتین در نیمه نهایی در آتلانتا ملاقات کند، دوباره یک کار روتین را به یک رویداد فشار خون ملی تبدیل کرد.