این فوتبال نسخه اتاق انتظار بود: کلی پا به پا شدن مودبانه، اما هیچ‌کس اسم تو را صدا نزد. انگلیس با اعتمادبه‌نفس کسانی که می‌دانند دروازه کجاست اما حاضر نیستند به آن سمت بروند، توپ را به کناره‌ها می‌فرستاد.

غنا، که جای تحسین دارد، دفاع را به هنر اجرایی تبدیل کرد. اتوبوس را پارک کردند، منظم شدند و انگلیس را به چالش کشیدند که زاویه‌ای پیدا کند که وجود نداشت. هر حمله امیدوارکننده مثل عطسه تمام شد: مقدمه‌چینی بزرگ و بعد هیچ.

صفر صفر گاهی جنگ است و گاهی چرت. این یکی به چرت متمایل بود. سوت پایان کمتر شبیه یک نتیجه بود و بیشتر شبیه پایان رحمت‌آمیز جلسه‌ای که باید یک ایمیل می‌بود.