بازی‌های بدون گل شهرت بدی دارند، اما این یکی از نوع کسل‌کننده نبود، از نوع قلب‌فرسا بود. اکوادور نود دقیقه دروازه کوراسائو را بمباران کرد و جز غرور زخمی چیزی نصیبش نشد، چون دروازه‌بانی سی‌وهفت‌ساله تصمیم گرفت امروز روزی است که نامش در کتاب رکوردها ثبت شود.

الوی روم پانزده مهار انجام داد، بیشترین در یک بازی جام جهانی از زمان آغاز ثبت آمار در سال ۱۹۶۶. این یک نمایش دروازه‌بانی نیست، یک جن‌گیری است. هر بار که اکوادور فکر می‌کرد بالاخره بازی را تمام کرده، روم مثل شرور پرده آخر دوباره بلند می‌شد.

کوراسائو اتوبوسی در آرایش ۵-۴-۱ پارک کرد، آن‌قدر منضبط که می‌توانست گواهینامه بگیرد، و آنچه را اتوبوس به آن نمی‌رسید به دروازه‌بانش سپرد. اکوادور توپ را داشت، موقعیت‌ها را داشت و همه پشیمانی را. سوت پایان کمتر یک نتیجه بود و بیشتر یک اعتراف.