چهل و پنج دقیقه اول یک دست دادن مودبانه بود، پاس های تمیز و صفر تمایل به آسیب رساندن واقعی به کسی، آن نوع نیمه ای که هنوز در حال تماشایش فراموشش می کنی.

سپس نیمه دوم انگار کسی کلید را زده باشد از راه رسید، چاوس در دقیقه پنجاه و پنج طلسم را شکست، کینیونس شش دقیقه بعد آن را دو برابر کرد و کل ورزشگاه ناگهان طوری رفتار کرد که انگار نبض دارد.

گل سوم فیدالگو در وقت اضافه گیلاسی بود که کسی به آن نیاز نداشت اما همه از آن لذت بردند، نتیجه سه بر صفر که تماشایی بودن را بسیار بیشتر از آنچه نیمه اول لیاقتش را داشت جلوه داد.