نیکلا په په در دقیقه هفتم در را گشود و در دقیقه شصت و چهارم دوباره آن را بست، یک دبل آنقدر آرام که می‌شد در سه نسخه بایگانی‌اش کرد، در حالی که ساحل عاج همان فوتبال کنترل‌شده و کم‌فشاری را بازی می‌کرد که بلیت مرحله حذفی می‌گیرد اما به ندرت خلاصه می‌فروشد.

کوراسائو با انرژی و قصد ظاهر شد اما مدام مثل گردشگری که آدرس را گم کرده به یک‌سوم پایانی می‌رسید، کلی ساخت‌وساز و حتی یک شوت که دروازه‌بان را واقعا به کار وادارد، معادل فوتبالی نوشتن یک ایمیل عالی و هرگز نفرستادن آن.

نه کارت قرمزی، نه نمایش وی‌ای‌آری، نه آشوب دقایق پایانی، فقط مسابقه‌ای که از دقیقه هفتم به بعد ضربان خودش را مدیریت کرد، تماشایی و کاربلد اما هرگز آن کلاسیکی که تماشاگر بی‌طرف در دل آرزویش را داشت.