این فوتبالی بود برای کسانی که از سکوت‌های طولانی و نگاه‌های پرمعنا لذت می‌برند، نبردی کند که هر دو تیم با یک سوم پایانی زمین مثل جایی رفتار کردند که آدم به آن سر می‌زند، نه جایی که در آن زندگی می‌کند.

هفتاد و پنج دقیقه خطرناک‌ترین چیز روی زمین خودِ تعلیق بود، تا اینکه دنیل مونیوس بالاخره یادش آمد هدف از این همه دویدن گاهی گل زدن است و تنها گلی را که اهمیت داشت به ثمر رساند.

اما جنبه روشن واقعی است: بازی مرتب، کنترل‌شده و عاری از مزخرفات بود و ثابت کرد یک ضربه نهایی تعیین‌کننده می‌تواند شبی را نجات دهد که بیشتر وقتش را صرف تست بازیگری برای یک اپلیکیشن خواب کرد.