تو مهمانی جام جهانی خود را با اهدای یک گل هدری از سر ست پیس در دقیقه ۲۱ شروع کردی و سپس یک ساعت بعد وانمود کردی که کرنرها یک شخصیت هستند. کانادا، توپ را طوری نگه داشتی انگار قرضی برایت داشت. تقریبا ۶۸ درصد تسلط در بازی و بهترین چیزی که برای بهترین گلزن تاریخی اش کردی یک شوت بی پویایی مستقیم به سوی دروازه بان بود. جاناتان دیوید ۳۹ گل بین المللی دارد و تو برایش یک فرصت درست کردی که بتواند مستقیم به نیکولا واسیلج تیراندازی کند. این یک فرصت نیست. این یک دست دادن است.

بوسنی، مدل کسب و کار تو این بود که یک بار گل بزن، یک دیوار شو، و یک امتیاز بگیر. اعتراف می کنم که تقریبا کار کرد. تو عمیق نشستی، کانادا را به طرف ها فشار دادی، و نه کرنر را تماشا کردی که بی فایده به شکل دفاعی تو برخورد کردند. گلزن خود تو، جوو لوکیچ، بعد کارت زرد گرفت به خاطر حملات وحشیانه قبل از اینکه اول نیمه تمام شود، بنابراین مردی که تو را به پیش برد تقریبا مستقیما آن را برگرداند. تناقض انضباطی بهترین وقت خود را در داخل ۴۵ دقیقه سرو می کند.

سپس در دقیقه ۷۶، جسی مارش تاس را انداخت و سایل لارین را به عنوان تعویض بر روی زمین آورد. ۱۲۱ ثانیه بعد: ۱ برابر ۱. اولین امتیاز جام جهانی کانادا، از طریق مردی که به سختی شنه های خود را گرم کرده بود. اگر کل برنامه حملات تو به یک جفت پای تازه از نیمکت نیاز داشت تا آن را در دو دقیقه باز کند، این یک شاهکار تاکتیکی نیست. این یک اعتراف تصادفی است که تو ترکیب نادرست را شروع کردی.