هفتاد و نه دقیقه این بازی یک مسابقه شطرنج پرتنش و اعصاب‌خردکن بود، و بعد ارلینگ هالند تصمیم گرفت کار برزیل را در این تورنمنت ظرف چند دقیقه تمام کند. اول یک ضربه سر که قفل بازی را شکست، سپس شوت دومی از خارج محوطه که دروازه‌بان به‌سختی آن را دید، و ناگهان قهرمان پنج‌دوره جهان مقابل درِ خروج ایستاده بود.

برزیل کابوس تفاوت‌های ریز را خواهد دید. ضربه پنالتی زودهنگام برونو گیمارش مهار شد، از آن نوع خطاهایی که در مرحله حذفی آدم را رها نمی‌کند، و پنالتی نیمار در عمق وقت‌های اضافه صرفا یک دلداری بود، گلی که نتیجه را آبرومندانه کرد و نه بیشتر. اوریان نیلاند در دروازه نروژ هر بار که لازم بود یک دیوار بود.

به‌عنوان یک نمایش، بازی هر آنچه یک مرحله حذفی باید ارائه دهد را داشت: یک ساخت‌وساز آرام، یک لحظه واقعی ابرستاره، غولی که فرو می‌ریزد و ملتی که به بلندایی می‌رسد که پیش‌تر هرگز لمسش نکرده بود. رسیدن نروژ برای نخستین بار به جمع هشت تیم برتر یک داستان است، و اینکه هالند آن را در یازده دقیقه پایانی می‌نویسد دقیقا همان درامی است که این تورنمنت به‌خاطرش وجود دارد.