بیایید صادق باشیم: تو MetLife Stadium را به عنوان صحنه یک نبرد سنگین معرفی کردی و یک جلسه تمرینی با یک دستان دادن در پایان تحویل دادی. برزیل، تو از ابتدا در میان نیروهای اصلی تورنمنت رتبه بندی شدی، 12 تیراندازی کردی، و باز هم به لحظه ای از وینیسیوس جونیور که با انرژی کامل 'من خودم این کار را انجام می دهم چون هیچ کس دیگری این کار را نمی کند' کار می کرد نیاز داشتی تا بر یک گل برگردی که شکل جمعی تیم تو اصلا شایسته آن نبود. مراکش، تو اول بودی. تو رهبری را به دست گرفتی. تو انرژی، صدای جمهور، و روحیه خوب را داشتی. و سپس 11 دقیقه بعد آن را رها کردی مثل یک میله صابون مرطوب. هر دو تیم یک امتیاز جمع آوری کردید، به هم نگاه کردید، و احترام آمیز دور شدید. با احترام: شما می توانستید بیشتر کنید.

نیمه اول واقعا الکتریکی بود. مراکش با یک نقشه حمله سریع ظاهر شد که تیز، منطقی بود و یک تیراندازی اسیبری بر روی آلیسون را تولید کرد که صادقانه گفته شود بی احترام بود به بهترین شکل ممکن. وینیسیوس جونیور با یک درایبل و یک ضربه خمیده پاسخ داد که به همه یادآوری کرد چرا او وجود دارد. برای حدود 32 دقیقه، این مسابقه ای بود که براکت قول داده بود. سپس نیمه دوم فرا رسید. کارلو آنچلوتی، مردی که تقریبا همه چیز را در فوتبال برنده شده است، با اضافه کردن فابینیو و دانیلو برای 'مدیریت کارت زرد' به لحظه پاسخ داد. این یک تصمیم تاکتیکی نیست. این یک پرچم سفید است که در یک لباس تمرینی پوشیده شده است. نیمه دوم به یک مبارزه تاکتیکی و فیزیکی تبدیل شد، با برزیل شلیک 12 تیراندازی و مراکش شلیک 14 تیراندازی، بیشتر آنها از خارج جعبه بود، بیشتر آنها هرگز نزدیک گل نرفتند.

نه دقیقه پایانی زمان تعویض اضافی واقعا یک شوک آدرنالین را تولید کرد. آلیسون، همان دروازه بان که در دقیقه 21 مثل یک دروازه بان پارکی در روزهای یکشنبه به روغن کشیده شد، سپس در دقایق آخر قهرمان شد با دو پس گردنی برای انکار مراکش از یک برنده. بونو در انتهای دیگری حرکات نمایشی خود را انجام داد، در دقیقه 83 برای انکار رافینیا عجله کرد هنگامی که یک پاس بازی ضعیف یک فرصت را در یک بشقاب نقره ای ارائه داد. هر دو دروازه بان هزینه مسابقه خود را کسب کردند. هر دو مجموعه بازیکنان خارج صحنه در نیمه دوم احتمالا فیفا را یک بازپرداخت جزئی بدهکار هستند.