پس از یک تساوی افتتاحیه‌ی پرتنش، برزیل سرانجام در فیلادلفیا دکمه‌ی با برچسب واضح را فشار داد، و هائیتی همان بدبختی بود که درست جلوی آن ایستاده بود. کونیا همان نیمه‌ی اول دو گل زد و وینیسیوس جونیور در وقت اضافه سومی را افزود، یک ۳-۰ تروتمیز که تیم آنچلوتی را در صدر گروه C می‌نشاند و به مصاف اسکاتلند در میامی می‌فرستد. روال عادی، سرانجام از سر گرفته شد.

هائیتی، به احترامشان باید گفت، شجاعانه پا به میدان گذاشت. متأسفانه شجاعت مدال شرکت در فوتبال است، و آن را با شلختگی درآمیختند و گل افتتاحیه را به برزیل هدیه دادند، آنجا که پلاسید نتوانست ضربه‌ی وینیسیوس را مهار کند و کونیا باقی‌مانده را به تور فرستاد. نمی‌توانی به قهرمان پنج‌باره برتری بدهی و بعد وقتی با بازی فرار می‌کند، تظاهر به تعجب کنی.

برزیل خوب بود بی‌آنکه هرگز نیازی به عالی بودن داشته باشد، که برزیلی‌ترین چیز قابل‌تصور است. وینی جونیور تیز به نظر می‌رسید، کونیا خونسرد به نظر می‌رسید، و بقیه‌ی تیم انگار آتش‌بازی واقعی را برای کسی نگه می‌داشتند که واقعاً بتواند تنبیه‌شان کند. کار تمام شد. امتیازهای سبک در انتظار.