برای لحظه‌ای کوتاه به نظر می‌رسید که ممکن است به یک جشن تبدیل شود. سپس شارل دی کتلاره در کمتر از نُه دقیقه گل زد، مالک تیلمان با یک ضربه ایستگاهی زیبا بازی را مساوی کرد و هواداران میزبان را به وجد آورد، و دو دقیقه بعد دی کتلاره با ضربه سر دوباره بلژیک را پیش انداخت تا به همه یادآوری کند فاصله میان امید و کیفیت دقیقاً چگونه کار می‌کند.

نیمه دوم یک فروکش‌کردن آهسته بود. هانس فانکن با غلتاندن توپ به درون دروازه خالی، اشتباه مت فریزه در بیرون از محوطه خودی را تنبیه کرد، و روملو لوکاکو در وقت اضافه چهارمی را اضافه کرد تا نتیجه به اندازه عملکرد قاطع شود. بلژیک به سادگی در هر مرحله‌ای که اهمیت داشت تیم بهتری بود.

به عنوان یک نمایش، تمام هیجانش را در ابتدا فشرده کرده بود. رد و بدل‌های آغازین برق‌آسا بود، گل تساوی لحظه‌ای واقعی بود، و سپس با به رخ کشیدن کلاس بلژیک، بازی به آرامی از رمق افتاد. یک پرده اول نفس‌گیر که پس از آن یک رژه آمد.