روی کاغذ، بلژیک صفر ایران صفر مثل یک چرت خوانده می شود. اما روی زمین یک تریلر بود که لباس مساوی بدون گل پوشیده بود. طارمی فکر کرد در دقیقه یازدهم با یک ترکیب هوشمندانه روی ضربه ایستگاهی بازی را دزدیده، از همان حرکت هایی که روی دستمال کاغذی می کشی و هرگز انتظار نداری جواب بدهد، تا اینکه وی ای ار خم شد، به یک خط افساید چشم تنگ کرد و کل جشن را بی سر و صدا پاک کرد.

بعد دقیقه شصت و ششم از راه رسید. ناتان نگوی مستقیم به سمت کارت قرمز رفت، بلژیک به ده نفر افتاد، و نقشه رودی گارسیا با یک اشاره داور از 'کنترل بازی' به 'زنده ماندن از بازی' تغییر کرد. نیم ساعت باقی مانده، ایران بود که همه چیز را جلو می انداخت و بلژیک که یک اتوبوس بسیار عصبی جلوی کورتوا پارک می کرد.

بدون گل تمام شد، اما نگذار تابلوی نتیجه به تو دروغ بگوید. مهارهای بزرگ در هر دو دروازه، آشوب پایانی، یک گل لغو شده و یک اخراج، برای بازی ای که از نظر فنی هیچ چیز تولید نکرد، سرگرمی زیادی است. بلژیک با مصر یک یک و ایران با نیوزیلند دو دو مساوی کرد، و حالا هر دو یک تساوی دارند که رویش فکر کنند.