آرژانتین آنقدر که برنده شد، بیشتر با ادب توسط مردی به سه امتیاز همراهی شد که از دوران گوشی‌های تاشو این کار را انجام می‌دهد. گل اول در دقیقه ۳۸ پایان‌بندی‌ای بود که ۳۷ دقیقه کشمکش وسط زمین پیش از آن را از یادت می‌برد.

اتریش با برنامه‌ای روشن آمد: فشرده ماندن، آزردن، امید داشتن. یک ساعت تقریبا جواب داد، اما برنامه‌ای که بر پایه گل نخوردن بنا شده نشتی است نه استراتژی، و گل دوم در عمق وقت اضافه هوایی بود که سرانجام بیرون زد.

ضربه خنجر در ۹۰+۵ بی‌رحمی محض بود: اتریش از طوفان جان سالم به در برده بود و با شکست آبرومندانه ۰-۱ به اتوبوس چشم دوخته بود که دم در غارت شد. به عنوان نمایش، ساخت قوی و چرخش پایانی بی‌رحمانه داشت، فقط میانه‌اش کم‌مایه بود.