13 Haziran'da Levi's Stadı'nda neler olduğu çok net. İsviçre 26 şut, 3.24 beklenen gol ortalaması, %56 top sahipliği ve 586 tamamlanan pas kaydetti. Bunlardan tam olarak birini gole çevirdi: Katar'ın kalecisi Remo Freuler'i sanki mobilya taşıyormuş gibi oyunun dışına çıkardıktan sonra 17. dakikada kazanılan penaltı. Bir. Penaltı. Bu, bir hafta sonu gezisi için 26 bavul paklayan ama sadece çorap getirmeyi hatırlayan birinin hücum etkinliğidir.

İkinci yarı İsviçre'nin performans sanatında ustalık dersi idi: tüm fırça darbeleri, resim yok. Katar derin oturdu, 0.76 xG ile ileri doğru neredeyse hiçbir şey sunmadı ve yine de İsviçreliler işi bitiremediler. Şut ardı şut, değişiklik ardı değişiklik, fırsat ardı fırsat. Skor 1-0'da kimsenin yeniden başlatmaya uğraşmadığı donmuş bir ekran gibi kaldı. Sonra, 94. dakikada, kaptan Boualem Khoukhi kutuda en yüksek çıkarak 1-1'e dengelemek için kafa attı. İsviçre yedek koltukları 90 dakikalık bir öncülüğün son saniyelerinde buharlaştığını izledi. 'İş bitti' ifadesi hiçbir zaman gerçeklikten daha uzak olmamıştı.

Sonuç, B Grubu'ndaki dört takımı da birer puanla bıraktı. Bir puan. Mükemmel eşitlik. Grup tablosu İsviçre'nin bu beraberliği bir tür diplomatik nezaket olarak planlamış gibi görünüyor, bu da eğer o kadar acı verici olmasa çok uygun olurdu. Julen Lopetegui'nin Katar'ı 0.76 xG'den İsviçre'nin 3.24'ten çıkardığından daha fazlasını elde etti. Bu bir sürpriz değil. Bu ters bir finiş dersidir.