Bu mac, her tarafsizin gizliden gizliye istedigi seyi yapti: sana erken yalan soyledi, sonra dikkatini vermeye zorladi. Finn Surman 15. dakikada bir kornerde yukseliyor, Yeni Zelanda 1-0 onde, ve kirk bes dakika boyunca hikaye cesur bir kasarlik gecesi olarak kendini yaziyor. Sonra devre arasi geliyor ve Misir tamamen farkli bir takim olarak sahaya cikiyor. Ilk yari ile ikinci yari iki ayri mac gibi hissettiriyor, ve her iki yari da gercekten keyifli, ki bu cogu 1-3 sonucunun vaat edemeyecegi bir sey.

Mostafa Ziko'nun 58. dakikadaki kafa golu, geri donusun nabzini buldugu andir; Misir'i esitlige tasiyan ve seyirciyi maca geri sokan guclu bir beraberlik golu. Ardindan Mohamed Salah, fikstur listesini inceleyip bu maci daire icine almis biri gibi sahneye cikiyor: 67. dakikada Ziko ile bir kombinasyonun ardindan sakin bir bitiris, ve 82. dakikada Trezeguet'nin kafayla agirlikla gonderdigi milimetrik bir korner. Gol ve asist, gosterissiz, tamamen sinif. Iste umut eden bir takim ile karar veren bir takim arasindaki fark budur.

Eglence olarak bu guzel bir gece. Kirmizi kart yok, VAR melodrami yok, uc hakem bir ekrana gozlerini kisarken yirmi dakikalik mola yok. Sadece erken bir ustunluk, gercek bir geri donus, formda bir yildiz ve donusum boyunca dort gol. Tek kaybeden, devre arasinda kapatan kisiydi ve acikcasi bu onun hatasi.