Dinle, Maç. Tek bir işin vardı: 48 takım, üç ev sahibi ülke, tüm gezegenin izlediği tarihin en büyük Dünya Kupası'nın büyük açılış perdesi olmak. Ve ilk hamlen, Güney Afrikalı kalecinin 9. dakikada turnover'dan gevşek bir topu kaldıran bir forvetin bacakları arasından geçirmesiydi. Julián Quiñones, Ronwen Williams'ı bir top atışıyla ya da dahiyane bir anla yenebilirdi. Bacakları arasından geçirerek yendi. Bacak arası. Dünya Kupası'nda. 9. dakikada. Tonu hemen belirledin ve o ton 'utançla tatlandırılmış organize kaos'tu.

Güney Afrika, zaten bir golle geride ve kıtanın en gürültülü stadında oynarken, sınırlı baskı koleksiyonu gibi kırmızı kart toplamayı doğru strateji olarak benimsedi. Yaya Sithole 50. dakikada hızlı atağa çıkan bir oyuncuyu faulle durdurarak gönderildi; ardından takım arkadaşının fedakarlığından ilham almış gibi Themba Zwane 84. dakikada onun izinden giderek duşlara çekildi ve Bafana Bafana'yı dokuz kişi bıraktı. DOKUZ. Kırmızı kartlardan önce beş kişilik defans sistemi kullanıyordun ki bu bile orta sahadan küçük bir ülkenin yüz ölçümünü kapatmasını istemekti. İhraçlardan sonra bu plan felsefi bir soyutlamaya dönüştü. Meksika, sahada yedi kişiye karşı on oyuncu oynuyordu. O noktada taktiksel savaş bitmişti; maç agresif bir topa sahip kalma seansına döndü.

Meksika, hakkını verelim, sayısal üstünlüğü tamamen çöpe atmadı. Raúl Jiménez, 67. dakikada Roberto Alvarado'nun ortasından kafa golü atarak dördüncü turnuvada ilk Dünya Kupası golünü kaydetti. Bu gerçekten dokunaklıydı. Sonra Meksika'nın kendi stoper oyuncusu César Montes, 92. dakikada dokuz kişiyle oynayan ve pek tehdit oluşturmayan bir takıma gol fırsatı vermekten kırmızı kart görmeye ihtiyaç duyduğuna karar verdi. Üç kırmızı kart. Final skoru 2-0. Bu bir futbol maçı değildi, hakem için kardiyo antremanıydı.