Altmış saniye. Iskoçya'nın Boston'da Dünya Kupası hayalini bozulmadan tuttuğu süre bu kadardı, ta ki Fas en eski Iskoç geleneğine uzanıp ışıkları kapatana dek. Açılış dakikasındaki gol her maçta mideye yumruk gibidir, ama Iskoçya'ya karşı kimsenin istemediği bir devam filmi gibi oturur, çünkü tartan giymiş herkes bu filmi gördü ve yine de bilet aldı.

Hakkını vermek gerek, Iskoçya çökmedi. Soluk soluğa kaldılar, baskı yaptılar, korner kazandılar, getirisi olan tek şey yani topu ağlara göndermek dışında her şeyi yaptılar. Fas ise hakaret sınırına dayanan bir sakinlikle savundu, baskıyı emdi ve sanki yapacak daha iyi işleri varmış gibi kontra çıktı. Bu, bir maçı yöneten bir takımdı ve kendi yasını yöneten bir takımdı.

Asıl hikâye burada Fas, ilk düdükten itibaren geceyi kontrol eden ve neredeyse hiç terlemeyen gerçekten mükemmel bir takım. Ama akılda kalan görüntü deplasman tribünü, sonuç çoktan belli olduktan sonra bile ciğerleri patlarcasına şarkı söyleyen taraftarlar, çünkü Iskoçya'yı desteklemek bir hobiden çok, gülümseyerek çekilen bir ceza.