Kırk beş dakika kibar bir hiçlik, ardından tam bir ders. Fas, bir Dünya Kupası son on altı turu maçının ilk yarısını ısınma koşusu gibi geçirdi, hep yana pas ve sıfır aciliyet, ta ki soyunma odasında birileri kazananın çeyrek finale çıktığını, kaybedenin uçağa binip eve döndüğünü açıkça hatırlatana kadar. Atlas Aslanları ikinci yarıya tamamen başka bir takım olarak çıktı.

Azzedine Ounahi zararı iki kez verdi, ilkini Achraf Hakimi'nin serbest vuruşundan hazırladığı, ikincisini maç çoktan bitmişken soğukkanlı bir bitiriş. Brahim Diaz, Dünya Kupası'ndaki dördüncü asistiyle tarihe bir dokunuş kattı, yeni bir Afrika rekoru, ve uzatmalarda üçüncü golü Rahimi'ye hazırladı. Gerektiğinde ölümcül, gerekmediğinde görünmez.

Tarafsız bir izleyici için bu maç bilet parasını ancak devre arasından sonra hak etti. Verimli, acımasız, profesyonel, tamam. Heyecanlı, pek değil. Fas, iyi bir takımın seviyesi düşük bir rakibe yaptığını tam olarak yaptı: bekle, sonra çök. Yeter ki kimseden o ilk yarıyı bir daha izlemesini istemeyin.