İlk 58 dakika neyseyse söyleyeyim: çok pahalı bir antrenman seansı. Güney Kore birinci yarıda sekiz şut çekti ve tam olarak sıfırını gole çevirdi. Sekiz. Şut. Sıfır. Gol. Bu futbol maçı değil, bir bitirme antrenmanı ki başarısızlıkla sonuçlandı. Stadyum boş koltuklar barındırıyor, skor tablosu boş, bir yerde tarafsız bir taraftar Meksika maçı izlemesini kontrol ediyordu.

Ardından Czechia, sadece nitelemek için iki penalti atışması oynayan ve son Dünya Kupası kadrosu şimdi spor spikeri olan oyunculardan oluşan bir ekip, herkese nasıl yapılacağını göstermeye karar verdi. Kaptan Ladislav Krejci, 59. dakikada Vladimir Coufal'ın uzun pas atışında başlık yaparak gol attı. Uzun pas. Dünya Kupası'nda. 2026'da. Senin taktik kimliğinin 'uzun paslar ve doğru oyun' olarak tanımlanması cesur bir yaşam seçimi, Czechia, ve bir an için işe yarıyordu.

Ama sonra Güney Kore skor tablosunu hatırladı ve ona kişisel bir şekilde saldırdı. Hwang In-beom 67. dakikada kontrollü bir bitirme yaparak eşitledi, yedek Oh Hyeon-gyu ise 80. dakikada Hwang'ın pasını dönüşe çevirerek galibiyet tamamladı. 58 dakikada 'bunu izliyoruz?' durumundan 'günün geri dönüşü' kişisel maçına 21 dakikada geçti. Kaotik, geç, eğlence açısından neredeyse uyumsuz, ama yadsınamaz şekilde canlı. Maç, var olmaya layık hale geldi, ancak sadece ikinci yarıda.

Czechia'nın 59. dakikadaki öne geçişi uzun paslar ve doğrudan oyun temelinde inşa edilmişti. Patrik Schick'in havada baskın varlığı üzerine kurulu tüm oyun planı, Schick takım 64. dakikada öne giderken değiştirildiğinde buharlaştı. Öndeyken senin birincil silahını çıkarmazsın, Miroslav Koubek. Sadece yapmazsın.