Yeni Zelanda Los Angeles'a girdi, Elijah Just ile iki gol attı ve yine de tek puanla ayrıldı; bu da futbolda sınavı tam puanla geçip kapağa yanlış ismi yazmanın karşılığıdır. Chris Wood bütün gece kanatları kâbusa çevirdi, savunma hattının günlüğünü okumuş bir adam gibi her iki golü de hazırladı, ama All Whites yine de iki kez hak ettiği üstünlüğü koruyamadı. Bu maçı kaybetmezsin, ama kazanmayı da kesinlikle reddedersin.

İran ise bir dipnot olmayı reddetti. Ramin Rezaeian, bloklanan bir şuta en hızlı tepki vererek ilk beraberlik golünü ağlara gönderdi ve Mohammad Mohebbi, Rezaeian'ın ortasını uzak direkten içeri kafayla yolladı. Bu oyunculardan bazıları, ülke ligleri askıya alındığından beri, şubat ayından bu yana kulüp düzeyinde resmi bir maçta topa bile dokunmamıştı, yine de bu maçı iki kez ölümün kıyısından geri çekecek bacakları ve hırsı buldular. Bu şans değil. Bu, pasaportu olan inattır.

Nihai sonuç, dört takımın da tek puanda toplandığı bir G Grubu; yani bu maç, izleyen herkesi eğlendirirken puan tablosunu tam olarak hiç ilerletmedi. Kusursuz bir Dünya Kupası paradoksu: nefes kesici, dramatik, kaleden kaleye ve tamamen kararsız. Bir galip için geldin, bir hisle ayrıldın.