Dünya Kupası partisine giriş hediyesi olarak 21. dakikada serbest vuruş golü verdin, sonra bir saat boyunca cornerların senin kişiliğin olduğunu iddia ettin. Kanada, topu sanki sana borcu varmış gibi hoplayıp tuttun. Neredeyse yüzde 68 topun hakimiyeti ile tüm zamanların en gol atan oyuncunun karşısına sunabildiğin tek şey, kaleciye doğru sönük bir şut oldu. Jonathan David adında 39 uluslararası golü olan bir oyuncuya karşı, Nikola Vasilj'in doğrudan üzerine atabileceği bir pozisyon hazırladın. Bu pozisyon değildir. Bu el sıkışmadır.

Bosna-Hersek, iş modeliniz 'bir kez gol at, duvar ol, puanını topla' idi. Adaletin gereğini söylemek gerekirse: neredeyse işe yaradı. Derin oynadın, Kanada'yı kenardan zorladın, dokuz corner'ı savunma şekline boş yere çarptırdın. Gol attıran kendi oyuncun Jovo Lukic ise ilk yarı bitmeden ciddi faul için sarı kart gördü, bu da seni öne geçiren adamın derhal puan kaybına yol açması demektir. İroni, 45 dakika içinde en lezzetli şekilde sunulmuştur.

Sonra 76. dakikada Jesse Marsch zarı attı ve yedek oyuncu Cyle Larin'i oyuna soktu. 121 saniye sonra: 1-1. Kanada'nın ilk dünya kupası puanı, bacakları hava almadan şans bulmuş bir oyuncudan geldi. Eğer tüm hücum planın koltuktan gelen taze bacaklar olmadan açılıyorsa ve bunu iki dakika içinde çözmüşse, bu taktiksel bir başarı değildir. Bu başlangıç 11'inin yanlış olduğunun tesadüfi itirafıdır.