Aurora
Yes · Progressive Rock
Reviewed 2026-06-12
The Roast
“Tebrikler, Yes. 24. stüdyo albümünüzü yayınladınız. Bu ya insanlığın azmine dikilen bir anıt ya da yönetim ekibinizdeki hiç kimsenin 'yeter' kelimesini bilmediğinin kanıtı. Aurora, 2026'da InsideOut Music ve Sony aracılığıyla geliyor ve Jon Davison'ın The Quest ve Mirror to the Sky ile birlikte 'üçlü taç' olarak nitelendirdiği şeyi tamamlıyor. Üçlü taç, Jon. Bu at yarışı terimi. Siz hız tuşunda Çek Ulusal Senfoni Orkestrası kayıtlı bir prog rock grubusunuz. Metafor bütçeniz, ilham gibi ince ince gerilmiş durumda. Louder Sound çoktan fark etmişti zaten: albümü 'gerçek ilhamdan değil, kas belleğine dayanıyor' diye nitelendirdi, ve açıkçası bu tespiti acıtıyor, çünkü kas belleği tam da bu seste duyulan şey: beş çok yetenekli profesyonelin, ev stüdyolarından, uzaktan çalışarak hep yaptıkları şeyi yapması. Sanırım Classic Tales of YES turu herkesi o kadar yordu ki aynı odada bulunmak artık gündemin dışına çıktı. Adil olmak gerekirse, Geoff Downes 2025'in başında Aurora'nın 'son birkaç albümden çok daha progresif bir ses' olacağına söz vermişti. Vladimir Martinka yönetiminde tam bir senfoni orkestrası da getirdiniz, yani kağıt üzerinde hırs mevcut. Ama kağıt üzerindeki hırs ile kayıt üzerindeki hırs birbirinden çok farklı şeyler. Glide Magazine diplomatik bir şekilde 'dengesiz yolculuğa rağmen parlak anlar' diye not düştü. Eleştirmen diline çevirirsek: iyi kısımlar gerçekten iyi, geri kalanlar pelerin giymiş dolgu malzemesi. On parça artı 'Jambustin'' ve 'Watching the River Roll' adlı iki bonus parça, fikirlerin tükenmediğini ama elinizdekileri düzenlemeyi reddettiğinizi gösteriyor. 'Jambustin'', bir lif takviyesinin reddedilen ismi gibi geliyor ve bunu açık yeşil renkli vinile sahip bir lüks sanat kitabı baskısına koyuyorsunuz. Estetik kusursuz. Kürasyon sınır tanımayan bir cömertlikle yapılmış. Steve Howe bir Portekiz 12 teli eline alıyor. Bu, albümdeki tek gerçekten ilginç yaratıcı karar ve birinin rahat olmak yerine merak ettiğini hissettiren tek an. Roger Dean ve kızı Freya Dean kapak sanatıyla ilgileniyor ve elbette muhteşem görünüyor, çünkü Roger Dean içindeki müzik rölantide giderken bile görsel açıdan hiçbir Yes albümünü hayal kırıklığına uğratmamıştır. Kendi mağazanızdan üzüm rengi bir vinil özel baskısının 500 kopyasını sattınız. Bu, 'katlanır masadan mal satan grup' anlamında oldukça sevimli. Aurora, Yes hayranlarını seven ve onlardan karşılıksız sevgi bekleyen bir albüm. En sadık hayranlar için bu sözleşme gayet iyi işleyecek.”
Sally's not done with you yet.
Drop a URL, screenshot, or file and Sally will give you the honest truth.
The Bright Side
Steve Howe'un Portekiz 12 teline uzanması, albümün en heyecanlı anı ve bu grupta bir yerlerde gerçek merakın hâlâ yaşadığının kanıtı. Çek Ulusal Senfoni Orkestrası, albüme gerçek bir orkestral ağırlık katıyor ve onu salt nostaljiyle geçiştirilen bir yere düşmekten kurtarıyor. Prog Report'un Jon Davison döneminin şimdiye kadarki en güçlü albümü diye nitelendirmesi haksız değildi. Roger ve Freya Dean'in sanat çalışması tahmin edilebilir biçimde görkemli ve bazı geleneklerin olduğu gibi sürdürülmeye değer olduğunu kanıtlıyor.
Hardest Sneer
“24. albümünüz o kadar rahat ki neredeyse bilinç kazanıp terlik istedi.”
Think your work can survive this?
Drop a URL, screenshot, or file and Sally will give you the honest truth.
Issues (4)
Muscle Memory Is Not a Creative Strategy
Receipt
Louder Sound called Aurora an album 'relying on muscle memory rather than real inspiration,' and the remote home studio workflow used to develop it suggests the band never even had to look each other in the eye to make creative decisions.
Fix
Get in a room together. Physical proximity creates friction, and friction creates choices. The Portuguese 12-string moment proves Howe still has surprises in him when he reaches for something unfamiliar. Build a whole album around that instinct instead of one track.
The Trifecta Nobody Asked For
Receipt
Jon Davison described Aurora as completing a 'trifecta' with The Quest (2021) and Mirror to the Sky (2023), framing three albums in five years as a planned artistic arc rather than what Glide Magazine politely called an 'uneven journey.'
Fix
Trilogies need internal contrast to justify the concept. If you are going to sell three albums as a unified statement, the third entry needs to feel like a culmination, not a continuation. Define what Aurora resolves that the first two left open, and make that resolution audible.
'Jambustin'' Is a Bonus Track Title, Not a Song Title
Receipt
The album ships with two bonus tracks: 'Jambustin'' and 'Watching the River Roll.' One of these sounds like a spontaneous studio experiment that was correctly identified as not quite album-worthy and then incorrectly included anyway on a premium deluxe format.
Fix
Bonus tracks on a deluxe artbook edition should be rarities that reward serious fans, not jam sessions with playful names that undercut the orchestral seriousness you spent the rest of the album building. Cut 'Jambustin'' or rename it something that belongs on the same record as a Czech symphony orchestra.
The Grape Vinyl Is Doing More Marketing Work Than the Music
Receipt
A grape-colored vinyl limited to 500 copies sold via the band's official store is a smart collectible move, but when the most talked-about aesthetic choice on a release is the color of the physical format rather than any specific musical moment, your packaging is outperforming your songs.
Fix
Let the music generate the conversation and let the vinyl be a reward for people already converted. That means front-loading press coverage with the Czech orchestra arrangements and the Portuguese 12-string work, not the color of the wax.