Cry Baby

Vince Staples on yıldır rap onu hangi odaya koyduysa o odanın en zeki adamı oldu, bu yüzden Def Jam'den ayrıldıktan sonraki şeref turunun beat'leri iade edip gerçek bir davulcuyla kavga çıkarmak olması gayet doğal. Cry Baby, Dark Times'ın buz gibi minimalizmini ve FM!'in gözetim funk'ını gitar, bas ve davulla takas ediyor. Kendi plak şirketi Section Eight Arthouse üzerinden Loma Vista aracılığıyla yayınlanan, rap rock ve post-punk öfkesiyle dolu on parça. Ve işte sinik kısım: çoğunlukla işe yarıyor, ki bu neredeyse sinir bozucu. 'Go! Go! Gorilla' ve 'The Running Man' eski sözleşmelerinin küçük puntolarını nihayet okumuş bir adam gibi hırlıyor, 'Only In America' vasat rapçileri batıran TED konuşması kibrine kapılmadan ulusun halini anlatıyor ve 'Blackberry Marmalade' albümü bir post-punk kaygı rüyası gibi açıyor. Pürüz şu: Vince rock üzerinde, parlak bir denemecinin sesli okuması gibi rap yapıyor. Kesin, ifadesiz ve ara sıra kendi sipariş ettiği gürültü tarafından bütünüyle yutuluyor. Birkaç şarkı distorsiyonu gelişme sanıyor ve ilk yarı koşarken ikinci yarı sarkıyor. Yine de, Big Fish Theory onun çoğu sanatçının ilerlemesinden daha iyi yön değiştirdiğini kanıtladıktan sonra, Cry Baby moodboard yerine inanç gibi tınlayan o nadir kariyer ortası yeniden icat.