Reality Awaits
The Strokes · Indie Rock
“Kendinizi yeniden icat etmenize gerek yoktu, sadece hala burada olmak istiyormussunuz gibi gelmeniz gerekiyordu ve en iyi anlarinizda nihayet oyle geliyorsunuz.”
The New Abnormal'dan alti yil sonra The Strokes, yedinci albumleri Reality Awaits ile geri donuyor. Rick Rubin tarafindan produksiyonu yapilan albumun habercisi olan iki single, bir grubun nihayet yeniden bir grup olmaya rahatca yerlestigini sezdiriyor. Going Shopping gevsek, melodik ve yazlik; Falling out of Love, taklitcilerin asla tam olarak yakalayamadigi o zahmetsiz jangle'a sahip; Albert Hammond Jr. ise selefinden daha gevsek bir plak vaat etti. Ilk verilere bakilirsa, dogruyu soyluyor. Isin puf noktasi, The Strokes'ta her zaman oldugu gibi, gevseklik ile tembellik arasindaki farktir. Bu, 2001'de muzigi degistiren ve yirmi yildir kendi ilk on bir sarkisina gore puanlanan bir gruptur; ne kadar Rick Rubin tutsusu yakilirsa yakilsin bu lanet kalkmaz. Psycho Shit ve Going to Babble On gibi parca adlari eglenen bir grubu cagristiriyor ki bu cok hos, ama eglence hicbir zaman mesele olmadi. Mesele, Julian Casablancas'in bunu hala umursamiyormus gibi gozukmek istediginden daha cok isteyip istemedigidir. Single'larin sundugu sey rahatlik, ne oldugunu tam olarak bilen bir grubun sicak tanidikligi. Henuz sunmadiklari sey ise sok, bunun var olmasi gerektigi hissi. Reality Awaits pekala cok iyi bir Strokes albumu olabilir. Vazgecilmez bir album olup olmadigi ise asagi yukari 2003'ten beri kapatmaya calistiklari ucurumdur.
The Strokes bir groove'a kitlendiginde bunu neredeyse kimse daha iyi yapamaz ve iki single, kimyanin bozulmadigini ve melodilerin hala zahmetsiz oldugunu kanitliyor. Rick Rubin harika bir grubun onunden cekilmeyi bilir; daha gevsek, daha mutlu bir Strokes ise geri kavusulacak gercekten guzel bir sey.
Graded on the world's harshest curve
“This is the seventh album from a band whose debut Is This It still defines them, and every release since gets measured against 2001 rather than on its own terms.”
The fix Lean all the way into the looser, happier identity the singles hint at instead of chasing the ghost of the first record.
Loose can shade into coasting
“Albert Hammond Jr. promised a record looser than The New Abnormal, and titles like Psycho Shit and Going to Babble On read as a band amusing itself first.”
The fix Keep the looseness but aim at least a couple of songs squarely at the jugular, the way the early singles always did.
Think your track survives me? Drop a link.
A full teardown from €2,99. No mercy.