Until The Sun Explodes

The Roast

“İşte işe yaramaması gereken ama büyük ölçüde yarayan bir şey. Bradley Nowell'ı Kaliforniya'daki her öğrenci yurdu duvarındaki bir postere dönüştüren o adsız albümden otuz yıl sonra, oğlu Jakob, ölmüş babasının durduğu yerde duruyor, Sublime'ın önünde, neredeyse tanımadığı bir adama yazılmış bir aşk mektubu olarak tarif ettiği bir başlık şarkısını söylüyor. Bu cümleyi tekrar okuyun ve tüylerinizin biraz olsun diken diken olmadığını söyleyin bana. Bu, kendilerini ünlü yapan plaktan iki ay önce vokalistini eroinden kaybeden, sonra otuz yıl boyunca bir katalog, bir dava, bir bira markası, gençlerden birinin daha doğmamış insanlarla dolu bir tarlanın önünde babasının gitarını babasının amfisinden çaldığı 2024 Coachella reünyonu olan grup. Until The Sun Explodes dördüncü albüm, yirmi iki parça, elli yedi dakika, Atlantic için Jon Joseph tarafından prodüksiyonu yapılmış, H.R., Pennywise, FIDLAR, G. Love ve Skegss'in konuk katılımlarıyla tıka basa dolu, çünkü hiçbir şey samimi bir anmayı, festival afişi gibi okunan bir konuk listesi kadar haykırmaz. Yine de. Başlık şarkısı, bir oğlun babasına hayatını ona borçlu olduğunu söylediği iki dakika elli sekiz saniye, ve oturuyor. Jakob'da o hırlama, o fraze, orijinal grubu öğrenci rockunun ötesine taşıyan o güneşle solmuş hüzün var. İşe yaradığında gerçekten dokunaklı. Yaramadığında ki elli yedi dakika boyunca bu, basın kampanyasının kabul ettiğinden daha sık oluyor, bar hesabı olan çok pahalı bir ruh çağırma seansı. Albümün asla tam olarak cevaplamadığı soru şu: bu yas mı yoksa stok yönetimi mi.”

The Bright Side

İmkânsız önermeyi bir kenara bırakın ve burada gerçek bir plak var, ki bu gereğin istediğinden fazlası. Jakob Nowell bir hologram ya da kendi soyunun karaokesini yapan bir tribute grubu değil, hırlamayı miras alan ve gerisini hak eden gerçekten yetenekli bir şarkıcı. Başlık şarkısı küçük, yıkıcı bir şey: babasını on bir aylıkken kaybeden bir çocuk, nihayet yüksek sesle teşekkür ederim diyebiliyor, hem de babasının icat ettiği o güneşte bükülmüş ska hüznünün üstünde. Eric Wilson ve Bud Gaugh, bu anı otuz yıl bekleyen ve her ölçüyü içtenlikle çalan adamlar gibi çalıyor. Albüm bir miras bildirisi olmaya çalışmayı bırakıp sadece çaldığında, nefes alıyor. İşte güneşli taraf bu, ve gerçek bir taraf: burada bir yerde bir aile, müzik endüstrisinin kâr için tekrar tekrar açtığı bir yarayı kapattı.

Hardest Sneer

“Babası aşırı dozdan öldüğünde on bir aylık olan bir çocuk, artık yirmi bir başka parça ve bir mağaza eşliğinde büyük bir plak şirketi yayınında sana hayatımı borçluyum diye söylüyor. Yara bir ürüne dönüşerek iyileşti. Bradley asla gidemedi; katalog buna izin vermedi.”

Issues (3)