Oh yeah?

Yılın en iyi sesli albümlerinden birini yaptın ve sonra üzerine söz yazıp koydun. Bu da tüm eleştiri bu işte. On şarkı, otuz dokuz dakika, kendi prodüksiyonu, ve asıl müzik güzel: gitar çalışı gevşek ve sıcak, sıralama tek bir süregelen düşünce gibi akıyor, ve yatak odası funk ile tam band tavasını giysi denetiyor gibi seslenmedik arası geçiyorsun. Stereogum bunu tam olarak gerçekleştirilmiş bir çalışma ve yılın en saf keyifli albümlerinden biri olarak adlandırdı. Haklılar. Sonra aynı eleştiri sözlerinizin istikrarlı bir şekilde korkunç olduğunu eklemek zorunda kaldı ve o konuda da haklılar. Sorunun burada Steve. Gerçekten ciddi bir prodüktör ve aranjöre büyüdün, ancak yazının hala sabah ikide bir grup sohbeti seviyesinde çalışıyor. Bir izde SZA var, başka bir izde Erykah Badu, üçüncüde Cecile Believe. Erykah Badu. Modern soul'un harika söz yazarlarından birini getirdin ve sonra odaya büyük bebek ve karma bir kahpe hakkında bir satır verdin. Bu provokasyon değil. Bir kafiye bulan ve onu kaybetmeye dayanamayan bir adamdır. Sikici kısım, bunu açıkça yapabileceğin şeyi. nice shoes üzerinde, hayatın sadece bir leke olduğu ve dövme olmadığını yazıyorsun, gençliği takip etmek saçma, ve ansızın şarkıda bir bütün kişi var. Bu gerçek bir düşünce, açıkça verilmiş, ve plattaki başka herhangi bir şeyden daha sert yerleşir. Yazamayacak durumda değilsin. Sadece düzenlemiyorsun. Sürecinde bir yerde ilk söylediğin şeyin yeterince komik olduğuna karar verdiğin ve o anın sana bir klasik maliyeti olan bir an var.