The Boys of Dungeon Lane

The Roast

“Paul McCartney 83 yaşında ve hâlâ albüm çıkarıyor; bu, ev stüdyosu olan milyarderler hakkında ne düşündüğünüze bağlı olarak ya ilham verici ya da bir imdat çığlığı. The Boys of Dungeon Lane onun yirminci solo albümü, endüstrinin resmi efsane bakıcısı Andrew Watt ile birlikte üretilmiş ve tam beklediğiniz şeyi yapıyor: 47 dakika boyunca şefkatle geriye bakıyor. Başlık, küçük Paul'ün bir zamanlar dolaştığı Liverpool'daki bir patikayı işaret ediyor ve şarkılar da uslu uslu onu izliyor; çitler, ölmüş arkadaşlar ve geride bıraktığımız günler. Üstelik ilk single'ın adı kelimesi kelimesine Days We Left Behind, çünkü incelik ondan önce emekli oldu. Watt'ın prodüksiyonu rahatsız edecek kadar zevkli; her davul cilalanmış, o ünlü sesteki her çatlak müze parçası gibi aydınlatılmış. Ve dürüst olalım, ses artık çatlıyor; ama taşıdığı melodiler sinir bozucu derecede zahmetsiz kalmaya devam ediyor, daha küçük yazarlar bir nakarat için kan ter içinde kalırken onun hapşırırcasına çıkardığı türden. İçimdeki kinik, Liverpool çocukluğuna duyulan nostaljinin bir Beatle'ın yapabileceği en güvenli ticari hamle olduğunu, rotası önceden onaylanmış bir şeref turu olduğunu söylüyor. İçimdeki eleştirmen ise o turun muhteşem koşulduğunu söylüyor. Birleşik Krallık'ta bir numaraya çıktı, tabii ki. Yerçekimi de hâlâ çalışıyor.”

The Bright Side

Geç dönem McCartney hakkında kimsenin itiraf etmek istemediği şey şu: melodik yetenek hiç gitmedi. Days We Left Behind'ın köprüsünde, çoğu şarkı yazarının bir uzvunu takas edeceği bir akor dönüşü var ve yumuşak baladlar onun 83 yılını iyi deri gibi taşıyor, tam doğru yerlerinden çatlamış. Andrew Watt onu stadyum cilasıyla mumyalama dürtüsüne direniyor ve düşünceli ton, odak grubundan çıkmış gibi değil, hak edilmiş hissettiriyor. Eleştirmenler bunu geç kariyerinin en güçlü albümlerinden biri olarak nitelendirdi ve bir kez olsun bu mutabakat bir efsaneye gösterilen nezaketten ibaret değil. Bu, hikâyenin nasıl bittiğini tam olarak bilen birinin sükunetiyle kendi çocukluğunu yazan bir adam ve o sükunet gerçekten dokunaklı.

Hardest Sneer

“Çok güzel bir şeref turu, ama stadyumun o daha tek nota söylemeden ayakta olduğunu yokmuş gibi yapmayalım. Paul McCartney 47 dakikalık çaydanlık sesi yayınlasa yine bir numaraya çıkar ve derinlerde bir yerde bunu kendisi de biliyor.”

Issues (3)