My Mess, My Heart, My Life

Myles Smith, ilk albümüne, pop müziğin bugün neredeyse hep geldiği gibi geliyor, single single, Stay (If You Wanna Dance), Drive Safe, My Mess ve Hold Me in the Dark albümün tamamından önce çoktan çıkmış halde. Bunu şimdiye kadar yaptığı en dürüst şey olarak tanımlıyor ki bu her sanatçının her albüm için söylediği şey, ve single'lar bunu, kırk bin kişi tarafından bir anda geri söylensin diye tasarlanmış o iri, tepinen, festivale hazır içtenlikle destekliyor. Zanaat gerçek. Smith gözünün arkasına yerleşen bir nakarat yazıyor ve sesinde radyonun bayıldığı o sıcak, hafif çatlamış içtenlik var. Sorun şu ki formül, ayak tepmeli ve özlem dolu bir kancayla giden marş tadındaki akustik coşku, modern popun en kalabalık şeridi, ve single'larda bu şeritte henüz, tam da bu yıl gitarlı bir düzine başka içten genç adamın yapmadığı hiçbir şey yapmıyor. Dürüstlük harika bir niyettir ama özgünlüğün kötü bir ikamesidir. Albüm, düzgün sonuçlar yerine duygusal açıklığa yaslanıyor ki bu takdire değer, ama açıklık ancak altındaki ses başka kimseye benzemiyorsa hedefi bulur. Myles Smith hit yazabildiği belli. Sıradaki hamle, yalnızca ona ait olabilecek bir tane yazmak.