Blue Morpho

The Roast

“Blue Morpho, otuz yildir Thom Yorke'un hemen arkasinda durmus bir adamin, kibarca lutfen bir kez de one gecebilir miyim diye sordugu sesi cikariyor. Ed Radiohead'in doku adami, ambient yikamanin sanatcisi, insan reverb pedalidir ve butun bir albumu boyle olunca ortaya tam beklenen sey cikiyor: guzel, suzulen, zaman zaman buharlasacak kadar agirliksiz. Tek basina baslik parcasindaki gitar tonu projeyi hakli kiliyor ama saglam bir bestecilik omurgasi olmadan doku, bos bir odadaki cok pahali perdelere donusuyor. Tomorrow's Modern Boxes'in golgesi yan odada Ed'in cesaret ettiginden daha yuksek miriltiyor. Yarismaya fazla zarif, kaybolmaya fazla yetenekli, ve elimize kibarca vazgecilmez olmayi reddeden guzel bir album kaliyor.”

The Bright Side

Atmosfer iscilik gercekten birinci sinif ve yapimci-besteci olarak Ed bir albumu tek basina tasiyabildigini kanitliyor. Ilk kez solo cabasi gercek bir sanatsal beyan gibi hissettiriyor.

Hardest Sneer

“Ed sonunda Ed gibi ses cikaran bir solo album yapti, ki bu Radiohead'deki isinin herkesi daha iyi gostermek oldugunu hatirlayana kadar bir zafer.”

Issues (3)