Splat!

Deep Purple, insanlığın sonunu anlatan bir konsept albümü yaptı ve buna Splat! adı verdi. Bu, Deep Purple'ın yapabileceği en Deep Purple kararıydı. Ian Gillan'a göre konsept kaba bir kıyamet değil, fiziksel varoluşun başka bir şeye dönüşümü demek olan bir metamorfozis. Gerçekten düşünceli, ambizyöz, hatta biraz güzel. Ama sonra albümün Splat! adında olduğunu hatırlıyorsunuz, bu başlık ön camda ezilen bir böceğin sesi gibi düşüyor, ve anlaşılıyor ki elli yılı aşkın süredir bu işi yapan ve içeriği çok ciddiye aldıkları zaman bile ambalajı ciddiye almayı reddeden adamlarla karşı karşıyasınız. Müzik olarak ise, işte bu kapatış. Bant bunu Deep Purple'ın uzun zamandır yaptığı en ağır albüm olarak adlandırıyor ve eleştirmenler genel olarak hemfikir, Splat!'e Metacritic'te 79 puan veriyor ve geniş çapta olumlu yorumlar yapıyor. Bu, yapımcı Bob Ezrin ile altıncı işbirliği ve gitarist Simon McBride ile ikinci albümü. McBride açıkça elli yıl boyunca rahatça gidebilecek bir bandın altına bir ateş tutuşturmuş. Arrogant Boy, Diablo ve Guilt Trippin hepsi bu kadar yaşlı bir bandın hiçbir hakları olmayan şekilde sert vurdu. Tüm bu tensiyonun içinde eğlence var. İşte burada, insanlığın ölümü üzerine büyük bir meditasyon var, onu yirmidördüncü albümün canı sıkılmış versiyonuna hazırlanarak geldi. Ve gidişte, Splat!'in gerçekten vurduğunu kabul etmek zorunda kaldı.