I Built You a Tower

The Roast

“Atlantic'te yirmi iki yıl ve Death Cab bundan ne kazandı, ipotekli hüzün gibi tınlayan, gitgide daha çok döşenmiş bir albüm dizisi. Tabii ki ANTI- etiketine geçiş bir kurtuluş olarak pazarlanıyor, grup nihayet yeniden küçük olma özgürlüğüne kavuştu, ve içimdeki en alaycı taraf bu kadar yüksek sesle ilan edilen bir forma dönüş karşısında gözlerini devirmek istiyor. İşte o göz devirmenin sorunu şu, plak bunu büyük ölçüde hak ediyor. John Congleton grubu tel ve sinire kadar soyuyor, math rock seğirmeleri Gibbard'ın henüz rahat değil aç tınladığı The Photo Album dönemini hatırlatıyor, ve şarkılar çöküşü anlatıyor, gerçek çöküşü, sen bulaşık yıkarken dünyanın ağır çekimde sona ermesini. Gibbard her zaman pop müziğin en titiz yas tutanıydı, bir park cezasına bile ağıt yazabilecek bir adam, ve I Built You a Tower'da nihayet bu hassasiyeti hak eden bir konu buldu. Bu Transatlanticism mi, hayır, ve sormayı bırakın, o yıldırım 2003'te eski saç kesiminizle birlikte yaşıyor. Ama bu, yirmi yıldır ilk kez markayı kibarca koruyan bir miras grubu gibi değil, ortada bir şeyleri olan bir grup gibi tınlayan Death Cab albümü. Onları gömmeye gelmiştim. Sinir bozucu bir şekilde, capcanlı çıkageldiler.”

The Bright Side

Yalınlık gerçek. Congleton'ın prodüksiyonu mikste parmak izleri ve perde gıcırtıları bırakıyor, ve grup bir abonelik hizmeti gibi değil, bir odadaki beş insan gibi tınlıyor. Gibbard'ın yas ve devam etmek üzerine yazdıkları somut ve duygusallıktan uzak, melodiler yalvarmadan akılda kalıyor, emo ve math rock parıltıları yeniden canlandırılmış değil hatırlanmış hissettiriyor. Yirmi dokuz yıllık bir grup yirmi yılın en keskin plağını yaptığında bunu açıkça söylersin: bunu inşa etmeye değdi.

Hardest Sneer

“Death Cab'in, kimse onlara para ödemezken iyi olduklarını hatırlaması için bir major şirkette yirmi iki yıl geçirmesi gerekti. Hüzün, anlaşılan, pazarlama departmanı olmadan daha iyi performans gösteriyor.”

Issues (3)