Inferno

On üç yıl. On üç yıl boyunca altıgenler çözüldü, yetişkin insanlar bir Warp basın bültenini Zapruder filmi gibi inceledi, forum arkeologları Hexagon Sun'dan gelen her sessizliğin başlı başına bir mesaj olduğunda ısrar etti. Boards of Canada bir gruptan çok, gelmesi beklenen bir hava sistemine dönüşmüştü. Inferno da hiçbir albümün sağ çıkamayacağı bir mitolojiyi sırtlanarak geliyor ve Sandison kardeşler, hakkını verelim, o mitolojiyi beslemeye çalışmıyor bile. Numara istasyonları ve güneşte solmuş çocukluklar büyük ölçüde gitmiş. Yerlerinde: gitarlar, canlı davullar, kutsal metinler ve yıkım hakkında mırıldanan sample vokaller, geçmişe değil artık şimdiye musallat olan on sekiz parçalık bir hauntology. Bu onların en karanlık kaydı ve aynı zamanda en düz anlatımlısı, sorun da burada. Geogaddi şeytanı matematiğin içine sakladığında öne eğilip dinliyordun. Inferno onu başlıkta anıp kıyameti yetmiş dakika boyunca altını çize çize anlatınca arada saatine bakıyorsun. Orta bölüm kendi uğursuzluğunun ağırlığı altında çöküyor, bestelenmiş olmaktan çok seçilip dizilmiş hissi veren ambient pasajlar, duvar kağıdına dönüşen dehşet. Yine de işçilik tartışılmaz, o akortsuz melodiler hala başka kimsenin bulamadığı o morluğa tam isabetle vuruyor. Mit, vahiy vaat etmişti. Kayıt ise çok iyi bir Boards of Canada albümü teslim ediyor, biraz fazla uzun, biraz fazla açıklamalı, dünyanın sonunda kendi paranoyalarına yetiştiğini duyup fısıldamayı bırakmaya karar vermiş iki adamın işi.